Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Crossfit. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Crossfit. Pokaż wszystkie posty

30 sierpnia 2013

Wyzwanie 2013 – Tydzień 9 do 12

Wrzesień idzie - nie ma rady na to. A skoro to już tuż tuż, to myślę, że mogę się wreszcie szerszemu gronu pochwalić: od pierwszego września dzieci jak co roku do szkoły, a ja do nowej pracy. Także zmiany, zmiany, zmiany... A skoro zmiany, to (chciał nie chciał) pewne zamieszanie, które w ostatnim miesiącu osiągnęło swoje apogeum, co chyba można było zaobserwować odwiedzając bloga.
Ponieważ jednak cechuje mnie tzw. kronikarska dokładność, postanowiłem że jednak napiszę choć kilka słów, co biegowego się w kończącym się właśnie miesiącu działo.

Półmetek treningu w takim miejscu (czerwona wieżyczka) - czemu nie? Źródło: www.mrzezyno.net.pl

Tydzień 9 - przedstartowy
Skoro przedstartowy to nieco luźniejszy. We wtorek (jeszcze lipcowy) były podbiegi w apogeum swojej podbiegowości - piętnaście razy po 150 m, a do tego jeszcze przebieżki i 12 km w pierwszym zakresie. Pod koniec tygodnia zaczęło już mocno brakować czasu, więc były da treningi instant. W czwartek sześć kilometrów plus dziesięć dwusetek i kilometr truchtu na koniec. W piątek pięć kilometrów i tyleż samo przebieżek po sto metrów. A instant, bo z braku czasu zrobiłem je praktycznie bez rozgrzewki, a w czwartek to nawet bez rozciągania. W niedzielę Bieg Opalińskich. Razem 48 km.

Tydzień 10 - postartowy
Trenejro dał mi trochę odpocząć po łamaniu życiówki. Chociaż na pierwszym (wtorkowym) treningu nie do końca było to widać. Podbiegi były - miało być piętnaście po 100 m, ale ja (jak to przy podbiegach) coś pokręciłem i było dziesięć po 150 m. W czwartek luz - tylko pierwszy zakres i tylko 18 km (zrobiłem sobie nocne Tour de Poznań). W sobotę dwie dychy plus przebieżki, a w niedzielę drugi zakres: 15 km w tempie 4:55-5:00/km, poprzedzone 3 km w pierwszym zakresie i trzema przebieżkami. Kolejny tydzień z kilometrażem >80 (dokładnie 81,2 km).

Tydzień 11 - urlopowy
Caluśki tydzień nad morzem. Laba - ale nie od biegania. Ja wstawałem razem z późnym sierpniowym słonkiem i ruszałem przed siebie. We wtorek, skoro nad morzem, zamiast podbiegów był bieg po plaży. Samiuśkim brzegiem morza. Miało być 12 km, wyszło o pół więcej. W czwartek drugi zakres, więc wróciłem na szosę - dwa razy po pięć kilometrów po 4:45-4:50/km i trzy razy po jednym kilometrze w tempie 4:30-4:35. W piątek zaspałem więc dwie dychy plus przebieżki były w sobotę - dobiegłem z Trzebiatowa do wyjścia z portu w Mrzeżynie (bunkrów nie było) i z powrotem. Natomiast na niedzielę zaplanowałem przy pomocy internetów pętlę o długości ok 31 km, aby wystarczyło na 30 km wraz z rozgrzewką. I wystarczyło. A osiem z tych trzydziestu kilometrów było w narastającym tempie - od 4:55 do 4:40. I tylko stu metrów zabrakło by tygodniowy kilometraż przekroczył 90 km - aż miałem ochotę wyjść w niedzielę wieczorem i się dwieście metrów przebiec...

Tydzień 12 - z podwójnym bólem
Zaczęło się normalnie - podbiegami (15 x 100 m) we wtorek. W środę było coś spoza planu, czyli crossfit w deszczu. Od czwartku były zakwasy. I jeszcze przestawianie Córki Młodszej na spanie bez przerw na posiłki (czytaj: tata wstaje w nocy). Zaplanowanych na czwartek 16 km w drugim zakresie nie dałem rady zrobić ani w czwartek, ani nawet w piątek. Dopiero w sobotę spróbowałem biegać bez Gremlina (na szczęście pomógł miCoach Adidasa, bo tak zupełnie bez niczego chyba nie dałbym rady) i wyszedłem na w miarę spokojne (wciąż wszystko bolało) 21 km (przebieżki już odpuściłem). Ale w niedzielę nie było już wybacz - 25 km, z czego osiem (od siedemnastego do dwudziestego czwartego) w tempie narastającym od 5:05 do 4:30. Bolało, ale dałem radę i ten tydzień nacechowany skrajnymi emocjami zamknąłem z nieco (to nieco to 1800 m) ponad siedemdziesięcioma kilometrami na wirtualnym liczniku.

Tymczasem przygotowania do maratonu oczywiście trwają. Maraton coraz bliżej (jakby mógł być coraz dalej), a już w niedzielę kolejny sprawdzian formy w biegu na 10 km. To tak na zakończenie wakacji. I pewnego etapu w życiu w sumie. Dam znać jak poszło. Miłego.

21 sierpnia 2013

Ale czy z happy endem?

Idź na urlop mówili, będziesz miał więcej czasu dla siebie mówili. Jak widać po intensywności pojawiania się nowych postów (to już drugi w tym miesiącu, a przecież mamy dopiero dwudziesty pierwszy dzień tegoż miesiąca), nie do końca prawdę mówili. Prawdą jednakowoż jest, że dzieci mają więcej z ojca a żona z męża. Zaplanowane treningi też jakoś za bardzo na brak biegającego nie narzekają. Niemniej jednak, choć do normalnej pracy jeszcze przez kilka dni nie wracam (a się wybyczę, a co?), to z wojaży urlopowych już wróciliśmy, to i może chwilkę wyskrobię, by i tu coś naskrobać (ponadrabiać zaległości się znaczy).

Ale zacznę od końca, czyli od wydarzeń najnowszych, bo niemal rzutem na taśmę, prosto znad polskiego morza, porzucając (na krótko, ale zawszę) po drodze Małżonkę oraz Pociechy, zawitałem dziś na krótko do stolicy naszego rozbieganego coraz bardziej kraju*. A wszystko to za sprawą eventu (napiszę wprost: nie znoszę tego słowa - naprawdę nie ma w naszym pięknym, acz trudnym, języku słowa, którego można by tu użyć?) zorganizowanego przez firmę kojarzoną ostatnio raczej z crossfitem niż z bieganiem (chodzi oczywiście o Reebok), na który to zaproszono kilkudziesięciu dziennikarzy i bloggerów związanych z bieganiem, aby im zaprezentować innowacyjną serię butów performance dla biegaczy - Reebok One Series.
Prezentacja rozpoczęła się dosyć nietypowo, bo na powitanie wręczono nam po parze wspomnianych butów wraz z odzieżą do biegania i zaproszono do szatni. Następnie podzielili nas na dwie grupy i jedną pod opieką niejakiej Lidii Chojeckiej (tak tak, tej Lidii Chojeckiej), drugą zaś pod czujny okiem Tomasza Brzózki (do tej trafiłem i ja, a jak to skomentował Marcin: Czyli my wracamy karetką...) pogonili na warszawskie deszcz i pluchę. Związki firmy na R. z crossfitem ukazały się naszej grupie w sposób jak najbardziej odczuwalny ponieważ pan Tomasz (wyrażający otwarcie podziw nad stanem łydek biegającej braci) zaprezentował nam coś co nosi nazwę spartańskiego treningu biegowego, a sprowadza się w moim skromnym odczuciu do crossfitu przeplatanego bieganiem (dość wspomnieć, że już podczas rozgrzewki moje tętno weszło w trzeci zakres). Po godzinie takiego tarzania się w błocie (dosłownie - trochę błota z Parku Saskiego przywiozłem ze sobą na odzieży do Poznania), zaproszono nas z powrotem pod dach, gdzie mogliśmy ochłonąć nieco, posilić się i wysłuchać nieco teorii na temat butów, które już zdążyliśmy pobrudzić.
Czego się dowiedzieliśmy zatrzymam na razie w tajemnicy (jakby to była tajemnica - jak nie ode mnie dowiecie się przecież z internetów), aż do czasu aż pobiegam w One Series na tyle dużo by móc je całościowo ocenić.
Blogaczowa cześć Braci Biegającej w Reebokach (zdjęcie zapożyczone z facebook.com/pawelbiega.blog)
Podsumowując wydarzenia dnia minionego - prezentacja super, spotkanie ze starymi i nowymi znajomymi super, jedzenie (tak, o tym też trzeba wspomnieć - nakarmili nas, wymęczonych biegaczy, pierwszorzędnie) też super. I wszystko było by super, gdyby... ktoś nie pożyczył sobie mojego Garmina. Piszę pożyczył, bo wciąż chcę wierzyć, że to się stało przez przypadek i uczciwy znalazca zreflektuję się, iż zaszła pomyłka. Niestety wszystko wskazuję na to, że ktoś skorzystał z chwili mojej nieuwagi podczas pakowania się w szatni i przywłaszczył sobie moją własność. Wykluczam raczej, że zostawiłem go w szatni (zresztą zorientowałem się na tyle szybko, że zdążyłem jeszcze wrócić i sprawdzić), posiadam bowiem tę przypadłość, że niczym Zbigniew Cybulski siedem razy sprawdzam, czy nic nie zapomniałem (w pokoju hotelowym pod obrazki jak pan Zbigniew nie zaglądam, ale pod łóżko to już notorycznie) zanim opuszczę miejsce, które nie jest moim miejscem stałego zamieszkania.
Kurczę no naprawdę wolałbym zapamiętać ten dzień z uwagi na pozytywne jego aspekty...

*Jak się dziś dowiedziałem 30% Polaków deklaruje, że uprawia sport, z czego 36% biega.

7 maja 2013

Crossfit, Crossfit, Crossfit...

Od minionego wtorku, kiedy to korzystając z zaczynającego się właśnie (choć nie dla wszystkich i nie do końca, bo ja na ten przykład w czwartek pracowałem) tzw. długiego weekendu udałem się na dwugodzinne zajęcia INTRO w Reebok Crossfit Poznań, jedno chodzi mi po głowie. Crossfit właśnie. Uspokajam, biegania nie rzucam, ale jako forma treningu uzupełniającego może stać się moim wielkim przyjacielem.

Czym w ogóle Crossfit jest i czym to się je dowiedziałem się w pierwszej, teoretycznej części zajęć (a części były dwie). Jeśli miałbym odpowiedzieć jednym zdaniem, powiedziałbym, że jest to połączenie treningu siłowego z wytrzymałościowym. Ale tyle potrafiłem powiedzieć, jeszcze przed wtorkowymi zajęciami, a przecież udałem się na nie, aby dowiedzieć się więcej.


I tak dowiedziałem się że przede wszystkim chodzi o stale urozmaicone (constantly varied*), wysokiej intensywności (high intensity) ruchy funkcjonalne (functional movement). Stale urozmaicone, bowiem mają za zadanie rozwijać dziesięć podstawowych zdolności motorycznych (które pozwoliłem sobie ułożyć w kolejności alfabetycznej): dokładność/kontrolowanie ruchów (accuracy), gibkość/elastyczność (flexibility), koordynację (koordination), moc (power), siłę (strenght), sprawność/zwinność (agility), szybkość (speed), równowagę (balance), aż wreszcie - nasze ulubione - wytrzymałość sercowo-naczyniową i oddechową (cardio) oraz wytrzymałość siłową (stamina). Typowy trening wykorzystuje jeden lub kilka z trzech rodzajów ćwiczeń: cardio, gimnastycznych oraz ćwiczenia z ciężarami. Jak też łatwo się domyślić praktycznie każdego dnia trening wygląda inaczej – nie bez kozery stosuje się określenie trening dnia (Workout of the day, w skrócie WOD). Od crossfitowca (crossfitera?) nie usłyszymy zatem, że w sylwestra robi... biceps i klatę.

Wysokiej intensywności tłumaczyć chyba nie trzeba, chociaż spróbuję. Typowy trening twa około godziny. Ale na te sześćdziesiąt minut składa się rozgrzewka i rozciąganie, a pomiędzy nimi coś, co w nomenklaturze biegowej nazwalibyśmy akcentem. Trwa on zwykle od dziesięciu do dwudziestu minut. No góra trzydziestu. Ale za to jak trwa. Cały Witz polega bowiem (najczęściej) na tym, by w owym czasie wykonać jak największą ilość powtórzeń ćwiczeń składających się na WOD. Można by powiedzieć, że ćwiczy się na wyścigi. Oglądając zamieszczone w sieci filmy dotyczące Crossfitu zawsze najbardziej podobało mi się właśnie to w jaki sposób się ćwiczy - tak aby na końcu paść na przysłowiowy (przepraszam, ale właśnie to słowo najlepiej oddaje to, co chcę wyrazić) pysk.
CrossFIT is the new sexy?** (źródło: crossfitejercicios.com)
Ale najciekawiej (przynajmniej dla mnie) ma się sprawa z ruchami funkcjonalnymi. Otóż są to ruchy naturalne dla człowieka i wykonywane codziennie przy czynnościach takich jak siadanie, wstawanie, podnoszenie czegoś z ziemi czy odkładanie czegoś na wysoką półkę. Ciekawe (a może straszne) jest jednak to, że wiele z tych ruchów zatraciliśmy lub wpojono nam błędne nawyki. Dowiedziałem się na przykład, że całe życie nieprawidłowo wykonywałem coś tak banalnego jak zwykła pompka (nie żadna japońska czy z oderwaniem kończyn od ziemi). Całe życie robiłem to z łokciami na zewnątrz. A przecież wstając z leżenia na brzuchu (a stąd właśnie wzięła się pompka) wstajemy z łokciami przy ciele. Albo takie kucanie (takie z tylną częścią ciała między stopami) – zrobić niby zrobię, ale utrzymać dłużej to już byłoby trudno. A takie dzieci czy ludzie nie skażeni cywilizacją potrafią tak bez końca. Wyszło mi zatem z obliczeń, że muszę baczniej obserwować swoje dzieci bo potrafią się ruszać lepiej ode mnie...

Na zakończenie jeszcze może garść wrażeń z wtorkowych zajęć. Podobało mi się bardzo choć nie przypadła mi do gustu (a może to tylko moje wrażenie) próba wykazania, że Crossfit jest tak wspaniały, że w sumie to mógłby zastąpić wszystkie inne rodzaje aktywności (ot, nie lubię generalizowania i podejścia, że wszystkim musi odpowiadać to samo). Nastraszyli mnie (ci, co już Crossfitu próbowali), że na drugi dzień nie będę się mógł ruszać, a ja wstałem bez większych problemów. Co nie oznacza jednak, że nie miałem zakwasów. Wieść gminna okazała się prawdziwa - miałem je przez następne trzy dni. Reasumując było mocno, bolało – ale chciałbym jeszcze.
O, takie o robiliśmy. Tyle, że samym gryfem... (źródło: www.artofmanliness.com)
Niestety, nie zostanę stałym bywalcem poznańskiego klubu Crossfit (nawet mimo tego, że ma bardzo sprzyjającą mi lokalizację). Po pierwsze posiada przywarę większości klubów fitness (chociaż podobno nie powinno się tych dwóch instytucji przyrównywać) – godziny otwarcia zaczynające się gdy ja już jestem po treningu, a kończące gdy ja mogę zacząć trenować. Taka już dola młodego ojca, że trenuje bądź przed szóstą, bądź po dwudziestej drugiej. Innym elementem zaporowym jest cena - drogo jest po prostu. Cóż nie dla mnie zatem element Crossfitu jakim jest tzw. aspekt społecznościowy, ale elementy tegoż (Crossfitu, nie społeczności) do swojego indywidualnego treningu chętnie wprowadzę. A przynajmniej spróbuję.

*Z uwagi na społecznościowy oraz międzynarodowy charakter Crossfit powszechnie stosuje się nazewnictwo angielskie
**Tak, to jest aluzja do tytułu pewnego bloga...

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...